Sunday, September 13, 2015

డ్రగ్ యెడిక్ట్

ముక్కల ముక్కల పాటగా దేహం 
ఆమెదో నాదో ఆమెదో నాదో 

మేన్ హోల్స్ రోడ్డు ఆమెది 
వొడ్డును  కోల్పోయిన నది నాది 
నీ చూపులకు వేలాడుతోంది 
నిశ్శబ్దం గోడ మీదుగా ప్రాకి వస్తోంది 
పొగలు రేగుతోన్న నీలి వూపిరి 
పసుపు-పచ్చ పురుగొకటి రెక్కలు 
ముడుచుకొని యెగరనంటోంది కదా 
మనిద్దరి వొంటరి చలి రాత్రిలోకి 
వేలి కొసలలోకి యేమో వెన్నెల వొలికిపోయింది 
చివరి చితి కూడా ఆరిపోయాక 
అతడు అద్దం లోకి నిష్క్రమించాడా-
వొక తాగుబోతు నక్షత్రం తూలిపడింది మీదికి 
యిక పువ్వుల రతిలోకి విచ్చుకుందామా 
పక్షుల మీదుగా యెగురుతోన్నఆకాశం కదా దేహం 

 

Wednesday, February 18, 2015

నేను, పిచ్చివాడు-జైలు



నాలో పిచ్చివాడు;
పిచ్చివాడిలో నేను
మేం జైల్లో; జైలు మాలో 
........................... 
అతను కలలు జీవిస్తాడు
నేనేమో అతన్లోకి దూరాలని తపిస్తాను
దూరంగా నుంచొని మమ్మల్ని గమనిస్తున్న జైలు 
బద్దకంగా ఆవులిస్తుంది 
.............................. 
సంకెల వేయబడి వొక్కో జీవితమే అడుగుపెడుతుంది 
నెమ్మదిగా కుదుపుకుని యిముడ్చుకుంటుంది జైలు
పిచ్చివాడెప్పుడూ మాట్లాడడు; మాట్లాడించబడుతాడు 
స్వగతంలో జైలు తెరలు తెరలుగా నవ్వుతోంది 
నేనలా దిగులుగా కూర్చుండి పోతాను 
................................
నిర్బంధ సామూహికతలోంచి వొంటరిగా పిచ్చివాడు 
వెలుపలి చెట్టుపై అతన్ని చూసి అరుస్తోన్న కాకి 
జైళ్ళు లేని ప్రపంచంలోకి తొంగి చూసే 
నన్ను చూసి పిచ్చివాడు వున్నట్టుండి 
బిగ్గరగా నవ్వుతాడు 
పోరాడే మనిషి కథను కొనసాగిస్తూ నేను 
సౌకుమార్యం గాయపడిన చప్పుడు చేస్తూ పిచ్చివాడు 
నాగరీకపు గుంభనంలో జైలు 
.............................. 
వలయపు చీకటిలో కవిత్వం కోసం దేవులాడుతూ నేను
ముఖమంతా పూలతోటై గుభాళిస్తూ పిచ్చివాడు 
1894 నాటి స్ఫోటకపు మచ్చల్తో జైలు 
అసంబద్ధంగా గతంలోకి ప్రవహించే నన్ను చూసి 
కాలాన్ని యీడ్చి తంతాడు పిచ్చివాడు 
'అరె చల్ రే యార్ -' యిద్దర్నీ బెత్తంతో కొడుతుంది 
జైలు
................................... 
వున్నట్టుండి తెలిసిపోతుంది నాకు 
జైలు వున్నంత దాకా
నేనూ పిచ్చివాడు సజీవిస్తాం

                                                                 .... వొకానొక జైలు కాలం 
                                                                      పలమనేరు సబ్ జైలు 

Monday, May 5, 2014

అతడొక నువ్వు


అతడు ఆకాశం మీదికి యెగబ్రాకిన 

రోడ్డు మీద వేలాడుతున్నాడు
అతడు శబ్దాల్ని తోలుకుంటూ 
దేహాన్ని మరచిపోయాడు 
వొక మహా సరీసృపమొక్కటి నగరం మీద వాలుతున్నపుడు 
అతడు కల కాగుతున్నాడు 

నువ్వు నడచిపో అతని వాసన మీదుగా 
ద్రవాన్ని భుజాన వేసుకుని వెళ్తున్నపుడు 
వొకసారి కళ్ళను ధరించు 

నీడలు కవాతు చేస్తున్నాయి కదా 
ఆగి జ్ఞాపకాల్ని చప్పరించు, చెమటతో పాటు 

యెండిన  గడ్డి మీదుగా వీచిన గాలి వొక 
ఆదిమ మృగమై దౌడుతీస్తున్నపుడు 
నిన్ను నువ్వు ఆవాహన చేసుకొని చూడు 

తుపాకుల తోరణాలు కట్టిన వూరిలోకి ప్రవేశిస్తున్నపుడు 
మాత్రం తల తీసి చేతిలో పట్టుకో 

అనేకసార్లు మరణించాక కూడా 
మనిషిలోకి జారిపోవద్దు 

నీ తల్లి గర్భంలోకి నువ్వు ఆర్థనాదమైనప్పుడు కదా 
పక్షులన్నీ బోనుల్లోకి వెళ్ళిపోయాయి 

                                        -3:00 a.m. 
                                         02. 05. 2014  



Friday, May 2, 2014

ఆమె



వొక పిడికిలి యెరుపు ఆమె మీదికి వూదాను
నిశ్శబ్దంలోంచి ఒక పదం తీసి
నా పెదవికి పూసింది

దూసరవర్ణ ఆకాశం లోంచి కొంచం గాలిని తెచ్చి
ఆమె ముఖాన్ని తాకాను
కాలంలోంచి ఒక చూపును నా దేహం మీద గుచ్చింది

దాచుకున్న చీకటిలోంచి కొంఛేమ్ వెలుతురు దొంగిలించి
ఆమె కనులలోకి వొంపాను
యెప్పటికీ తెలుసుకోలేను
ఆమె యెందుకలా అదృశ్యమైపోయిందో

.........................................................దాము ...2/5/2014

Friday, June 28, 2013

వొక సెల్ ఫోన్ శృంగారం తర్వాత....


మన చూడని తెరచుకొన్న కనుల మధ్య చూపులు లేని గోడ. 
స్థలాలు లేని దగ్గరితనంలోకి మనం నిరంతరం మ్రోగుతుంటాం కదా. 
నువ్వు గుంపుల్లోంచి నా దగ్గరికి యెగురుతావు. నేను కూడా.
నీ పెదాల తడి శబ్దమై నా లోకి దిగుతుంటుంది.
నా పదాలు పదాలు చినుకులై నిన్ను తడిపేస్తాయి లోపల.
నువ్వు కరిగి కరిగి కాలంలోకి నా వైపు ప్రవహిస్తావు.
నా గది మైనపు ముద్దలా కాలుతుంటుంది.
వొకో అక్షరం దేహ కణమై లోకి కణ కణ మంటూంటుంది.
మన వూహలు పెనవేసుకుంటాయా-
రహస్య సొరంగపు చీకటి వొకటి దేహాతీత దేహాత్త్మల అంగమై మొలుస్తుంది కదా.
నన్ను నేను వుసిగొల్పుతాను. నువ్వు కూడా.
                         .......

చూపుల స్పర్శ లేదు.
వూపిరి వేడి లేదు.
ముద్దుల మంత్ర ముగ్ధత లేదు.
దేహాల నృత్యమునూ లేదు.
కురిసిన వర్షంలో మెరిసిన అగ్ని చల్లారాక-
చార్జింగ్ అయిపోయిన డెడ్ సెల్ ఫోన్లలా
భూగోళానికి అటూ యిటూ మన రెండు దేహాలు.
యిద్దరి వొంటరి శూన్యం ఢీకొన్న చప్పుడు కూడా వినపడదు కదా. 

                                                                                                27. 06. 2013.
                                                                                                రాత్రి 12. 30.

Saturday, December 22, 2012

క్లోను


వుండరెవరూ
నీతి వాక్యాల ఆప్తులెవరూ సమీపించరు
అపరిచిత ముఖాల పాత మిత్రులు  నన్ను పోల్చుకోరు
గొడవ పడేందుకు శత్రువులకు ఆనను
నగరంలో తిరుగుతున్న వొంటరి మనిషి కూడా తప్పుకొంటాడు
ప్రియురాలికింక రుచించను ఆయుధం నన్ను ధరించదు
నడిచే నీడ కూడా అదృశ్యమవుతుంది
దైర్యం చెప్పే చేతి స్పర్శ దూరాన నిల్చిపోతుంది
కవిత్వంలోకి కృంగిపోయే క్షణాలు కూడా యింకిపోతాయి
----------------------------------------------------------

సెవెరినో ఆంటినోరి సాయంతో నన్ను నేను సృష్టించుకొంటాను
నాతో నేను తల బాదు కుంటాను
నాతో నేను చెవి వొగ్గుతాను

నాతో నేను కత్తులు దూస్తాను
నాతో నేను పడుకుంటాను
నాతో నేను వున్మత్త ప్రేలాపిస్తాను
----------------------------------------------------

హఠాత్తుగా నేనుల మధ్య యుద్ధం రాజుకొంటుంది 
నన్ను నేను పట్టుకోవడానికి పొంచి వుంటాను
నాపై నేను మృత్యువును కుమ్మరించుకొంటాను
దట్టమైన పొగమంచులోంచి విచ్చుకొంటున్న అసంఖ్యాక నేనులు
చిందిన ప్రతి రక్తపు బొట్టులోంచి  లేస్తున్న వేనవేల నేనులు
పగిలిన అద్దాల వలె యెటు చూస్తే అటు నేను
బిత్తరపోతాను
యేది  నేను? యేది క్లోను?   

Friday, November 2, 2012

తాత్వికుడు


కొత్త దు:ఖంతో, కొత్త నిశ్శబ్దంతో 
ఒక అపరిచితుడు నాలోకి ప్రవేశిస్తాడు 
ప్రేమలోంచి వొక దూరం దగ్గరై నాలోకి 
హత్తుకుంటుంది 
వొక రెండవ వాడు నాలోంచి బయటి 
వర్షంలోకి దూకుతాడు 
నా పాత జ్ఞాపకాలూ ,శిక్షిత ఆలోచన్లూ
పదదళంలా వాడిని వెంబడిస్తాయ్ 

నా అపరిచితుడే నేనయ్ 
కాలాన్ని అధిరోహిస్తాను 
గాలికన్నా వేగంగా పరుగులెత్తే నామీద 
అనేక వలలు ముసురుకొంటాయ్ 
ఉత్తరం వేపునుంచి వొక బాణం విసురుగా 
గుండెల్లోకి దిగుతుంది 
టీవీ న్యూస్ లో నా శవపు పెదాల మీది 
చిరునవ్వు మాత్రం అందరినీ దిగ్భ్రాంతి 
పరుస్తుంది 
....................................................31/08/2010 9.38 am (home)