వొక వూహ

నేను నడుస్తుంటాను 

గమ్యం లేని గమనం 

మృత్యువొక్కటే నీడలా వెంబడిస్తుంది 

వొక మహా నాగరికతకు ఆవల పురాతన 

కాలం మీద నడక సాగుతుంది 

చూచినంత మేరా-భూమీ,ఆకాశమూ

బట్టలతో పాటు జ్ఞాపకాల్నీ విసర్జించి 

నగ్న మనో దేహాలతో సంచరిస్తాను 

సమస్త ప్రకృతి తన పూల పరిమళంతో 

నన్ను మోహిస్తుంది 

నేను నడుస్తుంటాను 

వేల వేల యేళ్ళ వెనక్కి.. 




                                                               -----తెల్లవారు ఝాము ౩.౦౦ 
                                                                      12-12-2011

సముద్రుడు

మన బోధకుడు ...

అతడొక ఆయుధం
రక్తం మరిగే శక్తి
మానవ జాతి కనురెప్పల మీద 
మొగ్గ తొడిగిన ఎర్రటి స్వప్నం 
ఈ భూమి మీద నడుస్తున్న జీవితం
అవును! అతడొక యుద్ధం 
ఊగిసలాడుతున్న లోలకాల మధ్య 
ఒక నిశ్చల ప్రశ్నార్ధకం 
స్వప్నాలు పూరేకులై  రాలిపోతున్న 
ఈ నేలలో
స్వప్న సృష్టి కోసం అవిరామంగా పోరాడుతున్న నిషిద్ధ యోధుడు 
అతడు క్రియాశీలి 
కల్లోలిత మానవ జాతి నాలుగు రోడ్ల కూడలిలో
హాహాకారాలు చేస్తున్న వేళ
అతడు బుల్లెట్లై వర్షించాడు 
నిర్వీర్య జన స్తబ్దతలోకి
లోహ మంటల్ని వెదజల్లాడు 
అతడు ప్రేమికుడు
రాలిపోయిన మొగ్గల్ని 
ఒడిలోకి తీసుకుని కన్నీరై 
కరువు నేలలోకి దాహమై జలజల లాడుతాడు
జీవితాన్ని దోసిలినిండా ఒడిసిపట్టి 
ప్రజల పై అభిషేకిస్తాడు 
అతడు స్వాప్నికుడు
లోహ భుజంగాల్ని భుజం పై మోస్తూ
కలల రాజ్యంలోకి పొగరేగి పోతాడు 
ప్రతి రాత్రీ  భవిష్యత్తులోకి 
నిదుర మేల్కొంటాడు 
ఎప్పుడూ పరిమళాలు నింపుకొన్న కళ్ళతో 
ఆకాశం కేసి చూసేవాడు 
అతడు కవి 
దగ్దాశ్రువుల్నిఅక్షరాలు చేయడమెలాగో తెలుసు 
హుంకరిస్తున్న కసిని
సిరాలోకి వంపడమెలాగో   తెల్సు 
తుపాకిని గూర్చి రాయడమెలాగో 
అతని కొక్కడికే  తెలుసు 
చావును గోడకు దిగ్గొట్టగల  ధీశాలి
అంతిమ క్షణంలో కూడా యుద్ధ గీతి ఆలపించగలడు
శరీరంలో మండుతున్న తూటాకు దీటుగా
స్పందించగలడు 
అతడు ద్వేషి 
పుట్టుకతో శత్రువును గుర్తు పట్టిన వాడు 
మరణ శయ్య పై  'ఒరే శత్రువా ' అని
సంబోధించిన వాడు 
అతడు ఉపాధ్యాయుడు 
నేర్వడమంటే  జీవించడమని నేర్పిన వాడు 
చనిపోతూ ఎ.కె. 47  మీద 
సంతకం చేసి మనకిచ్చి వెళ్ళిన 
మన బోధకుడు 


..........................................దాము (ప్రవాహగానం నుండి)

నా రాత్రి ....

                                       యీ తాత్విక రాత్రిని కౌగిలించుకుంటాను.........






యీ  రాత్రి ...
యుగాలుగా నన్ను మోస్తున్న ....నేను మోస్తున్న 
యీ  రాత్రి ...
అనేకానేక పునర్జన్మల చీకటిని
నామీదికి కుమ్మరిస్తున్న యీ  రాత్రి
నా ప్రియురాళ్లను నాకందించి ...నా నుంచి 
లాగేసుకుంటున్న యీ మార్మిక రాత్రి.
అసంఖ్యాక వూపిరుల  వెచ్చదనాన్ని 
నా దేహానికి తాకించి ...నన్ను మళ్ళీ
వొంటరి ఖాళీ తనపు  దేహపు ప్రతిధ్వనికి
గురి చేస్తున్న యీ మాయావి రాత్రి.
కనులు తెరిచినపుడు అంధత్వాన్ని  
కనులు మూసినపుడు చూపునూ
ప్రసాదిస్తున్న వొక అజ్ఞాత తల్లి వంటి యీ రాత్రి ...
నాతో నేను  మాత్రమే మిగిలే అంతిమ రహస్యాన్ని
నాకెప్పటికీ నోరు విప్పని ఈ గుప్తపు రాత్రి...
నాలోకి తనూ....తనలోకి నేనూ ద్రవిస్తున్నపుడు...
తన పెదాల గుసగుసల్ని నాకు వినిపించనివ్వని 
ఈ దుఖపు రాత్రి
నా ప్రియురాలి కన్నీరు నా కనురెప్పలపై 
కురిసినపుడు నను వోదార్చని యీ నిర్దయ 
రాత్రి...
బ్రతికి వున్నపుడే  మృత్యు రహస్యానుభవాన్ని 
నాకందిన్చినందుకు  ....యీ తాత్విక రాత్రిని
కౌగిలించుకుంటాను .. 
                                                          .........రాత్రి 1.30      o6/10/2011   

గాయం

దేశభక్తి  వంటి వుపద్రవం ప్రబలిన కాలంలో
ప్రజలు లేని భూమి కోసం
సైనికులు మృత స్వప్నాలు కంటున్నపుడు
అతడూ నేనూ ప్రేమించుకున్నాం


నా దేహం మీద అతడు రాసాడు
           నక్షత్ర ఖచిత ఆకాశం
           మంచుతో తడిసిన పూలు
           ఎగరేసిన ప్రమాదసూచిక
అతడి నగ్నత్వం మీద నా పెదాలతో గుసగుస లాడను
           భయవిహ్వాలుడొకడు పరిగెత్తిన దారి
           అడవిలో ఒంటరిగా మండుతోన్న చెట్టు
           మగతగా కళ్ళు మూసుకొన్న పాము
                        
బిడ్డల్ని పంపి శవాల్ని తెచ్చుకుంటున్న
మాతృ ప్రేమ వంటి వొక మహా వున్మాదం
మాకు యెడబాటు కల్గించింది
         
          యెవరి లోపల వాళ్ళం గింజుకున్నాం


ప్రియతమా!


         ఆయుధాలు మాత్రమే పండే నేల మిగిలాక
         యెవరి దేశంలో వాళ్ళు కాందిశీకులు
         కన్నెపిల్లలు వీరపత్నులవడం కోసం
          కలలు కంటున్నపుడు
  ప్రేమించడం వొక దేశద్రోహం
.............................................
     
           మేమిద్దరం ఇపుడొక జానపద గాధ




                                                                                 రచన---కార్గిల్ కాలం (1999)

pravaahagaanam

నేను ఒక కల కంటుంటాను ......కొద్దిసేపటి తర్వాత మెలకువ వస్తుంది.

చుట్టూ వున్నా పారదర్సక జీవితాన్ని తడుముతుంటాను. మళ్ళీ నిద్ర, కల కొనసాగుతుంది. అయితే అది సీక్వెన్స్ వుండదు. అన్నిసార్లు.........

                        సరిగ్గా నా కవిత్వము అంతే.

                                                                 ------దాము 

నాతోరా

నాతోరా .....................

నీ జాలి కన్నీటి బొట్లు నాకొద్దు

నీ వేడి నిట్టూర్పులు నాకొద్దు

నా రైలు పరుగెడుతుంటే 

స్టేషన్లో నించొని చేయి వూపద్దు

నా భుజం మీద చేయి వేయగల్గితే వేయి 

నా కంపార్ట్ మెంట్లో కూర్చోగల్గితే  కూర్చో

లేదూ - నాకు నీ వీపు చూపించి

పిరికి పాదరక్షలేసుక పరిగెత్తు 

..............................................18-01-1988  

వై?

 

యెందుకని?

    దుక్ఖిత స్వప్నమే వెంటాడుతోంది?

    వొంటరి దేహమే ప్రతిధ్వనిస్తోంది?                        

     కాలం తలక్రిందులుగా నడుస్తోంది?

     యెవరైనా నా లోపలికి చొరబడి

     నన్ను మోసుకెల్లరూ?

Publish Post