నా రాత్రి ....

                                       యీ తాత్విక రాత్రిని కౌగిలించుకుంటాను.........






యీ  రాత్రి ...
యుగాలుగా నన్ను మోస్తున్న ....నేను మోస్తున్న 
యీ  రాత్రి ...
అనేకానేక పునర్జన్మల చీకటిని
నామీదికి కుమ్మరిస్తున్న యీ  రాత్రి
నా ప్రియురాళ్లను నాకందించి ...నా నుంచి 
లాగేసుకుంటున్న యీ మార్మిక రాత్రి.
అసంఖ్యాక వూపిరుల  వెచ్చదనాన్ని 
నా దేహానికి తాకించి ...నన్ను మళ్ళీ
వొంటరి ఖాళీ తనపు  దేహపు ప్రతిధ్వనికి
గురి చేస్తున్న యీ మాయావి రాత్రి.
కనులు తెరిచినపుడు అంధత్వాన్ని  
కనులు మూసినపుడు చూపునూ
ప్రసాదిస్తున్న వొక అజ్ఞాత తల్లి వంటి యీ రాత్రి ...
నాతో నేను  మాత్రమే మిగిలే అంతిమ రహస్యాన్ని
నాకెప్పటికీ నోరు విప్పని ఈ గుప్తపు రాత్రి...
నాలోకి తనూ....తనలోకి నేనూ ద్రవిస్తున్నపుడు...
తన పెదాల గుసగుసల్ని నాకు వినిపించనివ్వని 
ఈ దుఖపు రాత్రి
నా ప్రియురాలి కన్నీరు నా కనురెప్పలపై 
కురిసినపుడు నను వోదార్చని యీ నిర్దయ 
రాత్రి...
బ్రతికి వున్నపుడే  మృత్యు రహస్యానుభవాన్ని 
నాకందిన్చినందుకు  ....యీ తాత్విక రాత్రిని
కౌగిలించుకుంటాను .. 
                                                          .........రాత్రి 1.30      o6/10/2011   

గాయం

దేశభక్తి  వంటి వుపద్రవం ప్రబలిన కాలంలో
ప్రజలు లేని భూమి కోసం
సైనికులు మృత స్వప్నాలు కంటున్నపుడు
అతడూ నేనూ ప్రేమించుకున్నాం


నా దేహం మీద అతడు రాసాడు
           నక్షత్ర ఖచిత ఆకాశం
           మంచుతో తడిసిన పూలు
           ఎగరేసిన ప్రమాదసూచిక
అతడి నగ్నత్వం మీద నా పెదాలతో గుసగుస లాడను
           భయవిహ్వాలుడొకడు పరిగెత్తిన దారి
           అడవిలో ఒంటరిగా మండుతోన్న చెట్టు
           మగతగా కళ్ళు మూసుకొన్న పాము
                        
బిడ్డల్ని పంపి శవాల్ని తెచ్చుకుంటున్న
మాతృ ప్రేమ వంటి వొక మహా వున్మాదం
మాకు యెడబాటు కల్గించింది
         
          యెవరి లోపల వాళ్ళం గింజుకున్నాం


ప్రియతమా!


         ఆయుధాలు మాత్రమే పండే నేల మిగిలాక
         యెవరి దేశంలో వాళ్ళు కాందిశీకులు
         కన్నెపిల్లలు వీరపత్నులవడం కోసం
          కలలు కంటున్నపుడు
  ప్రేమించడం వొక దేశద్రోహం
.............................................
     
           మేమిద్దరం ఇపుడొక జానపద గాధ




                                                                                 రచన---కార్గిల్ కాలం (1999)

pravaahagaanam

నేను ఒక కల కంటుంటాను ......కొద్దిసేపటి తర్వాత మెలకువ వస్తుంది.

చుట్టూ వున్నా పారదర్సక జీవితాన్ని తడుముతుంటాను. మళ్ళీ నిద్ర, కల కొనసాగుతుంది. అయితే అది సీక్వెన్స్ వుండదు. అన్నిసార్లు.........

                        సరిగ్గా నా కవిత్వము అంతే.

                                                                 ------దాము 

నాతోరా

నాతోరా .....................

నీ జాలి కన్నీటి బొట్లు నాకొద్దు

నీ వేడి నిట్టూర్పులు నాకొద్దు

నా రైలు పరుగెడుతుంటే 

స్టేషన్లో నించొని చేయి వూపద్దు

నా భుజం మీద చేయి వేయగల్గితే వేయి 

నా కంపార్ట్ మెంట్లో కూర్చోగల్గితే  కూర్చో

లేదూ - నాకు నీ వీపు చూపించి

పిరికి పాదరక్షలేసుక పరిగెత్తు 

..............................................18-01-1988  

వై?

 

యెందుకని?

    దుక్ఖిత స్వప్నమే వెంటాడుతోంది?

    వొంటరి దేహమే ప్రతిధ్వనిస్తోంది?                        

     కాలం తలక్రిందులుగా నడుస్తోంది?

     యెవరైనా నా లోపలికి చొరబడి

     నన్ను మోసుకెల్లరూ?

Publish Post

మా వొక దేహం

Im a dead end 2 u
fnd another rd 2 walk on

-అని మెసేజ్ యిచ్చాను ఆమెకు 

 ఆమె వొక పురాతన కాలం నుంచి నన్ను వెంబడిస్తూ వుంది. నన్ను నేనే భారమని యెంచే లోన్లీ మ్యాన్ నేను

నన్ను లోకం మీదికి దొర్లిస్తున్న యీ కన్నతల్లిని యెలా వదిలించుకోను? 

వొక అంతర అంగమై ఆమె నా లోపలి గ్రహం లోకి ప్రవేశించింది

            విముక్తి లేదు మా వొకరి నుంచి వొకరికి 

నిజాల వలె తోచే అనేకానేక భ్రమలకావల మెరిసే ఆకాశం వంటి శూన్య దేహంతో ఆమె నన్ను మోహించింది

ఆమె మృత్యువని తెలుసు. బహుశా నేను జీవితం కానని నాకు  తెలియదు

అనేక చోట్ల యేక కాలంలో మరణించిన నేను ఆమె దేహం మీద మాత్రమే పువ్వు వలె విచ్చుకొంటాను

మా రెండు దేహాలూ శాపగ్రస్త మృత్యు శిలల వలె కాలాన్ని ధిక్కరించి అనంతంలోకి కూరుకుపోతాయి

నిద్రించాక మేలుకోవాలని మాకెవరూ చెప్పలేదు

                                                                                                                 --రాత్రి 11
                                                                                                                    sep 2011

క్లోను

వుండరెవరూ

నీతి వాక్యాల ఆప్తులెవరూ సమీపించరు

అపరిచిత ముఖాల పాత మిత్రులు నన్ను పోల్చుకోరు

గొడవ పడేందుకు శత్రువులకు నేను ఆనను   

నగరంలో తిరుగుతున్న వొంటరి మనిషి కూడా తప్పుకుంటాడు

ప్రియురాలికింక రుచించను; ఆయుధం నన్ను ధరించదు 

నడిచే నీడ కూడా అదృశ్యమవుతుంది

దైర్యం చెప్పే చేతి స్పర్శ దూరాన నిలచిపోతుంది

కవిత్వంలోకి క్రుంగిపోయే క్షణాలు కూడా ఇంకిపోతాయి

..............................................................

సేవేరినో ఆన్తినోరి సాయంతో నన్ను నేను సృష్టించు కొంటాను

నాతో నేను తల బాదుకొంటాను 

నాతో నేను చెవి వొగ్గుతాను

నాతో నేను కత్తులు దూస్తాను

నాతో నేను పడుకొంటాను

నాతో నేను ఉన్మత్త  ప్రేలాపిస్తాను 

.................................................

హఠాత్తుగా నేనుల మధ్య యుద్ధం మొదలవుతుంది

నన్ను నేను పట్టుకోవటానికి పొంచి వుంటాను

నాపై నేను మృత్యువును కుమ్మరించుకుంటాను

దట్టమైన పొగ మంచులోంచి విచ్చుకుంటున్న అసంఖ్యాక నేనులు

చిందిన ప్రతి రక్తపు బొట్టులోంచి లేస్తున్న వేనవేల నేనులు

పగిలిన అద్దంలా ఎటు చూస్తే అటు నేను 

దిగ్భ్రాంతి చెందుతాను 

యేది నేను? యేది క్లోను?  

                                                                                 --మార్చి ౩౦, 2003